Podstawowy podział gleb

O rodzaju gleby decyduje jej skład. Z kolei zawartość poszczególnych składników gleby decyduje o jej urodzajności.

Mieszanina drobnych, zwietrzałych części skał – kamyków, żwiru i piasku, różnej wielkości, tworzy część mineralną. Resztki zwierząt żyjących w ziemi oraz roślin tworzą próchnicę. Ponadto w skład gleby wchodzą woda oraz powietrze.

W zależności od ilości wyżej wymienionych składników, rozróżnia się gleby lekkie, średnie oraz ciężkie.

Gleba lekka

Głównym składnikiem gleby lekkiej jest piasek. Ponadto znajdują się tam niewielkie ilości gliny oraz próchnicy. Są to gleby o odczynie kwaśnym, suche, charakteryzują się małą zawartością składników pokarmowych.

Charakterystyczne dla niej jest, że trzymając ją w dłoni nie powoduje zabrudzeń, jest sypka, nawet wilgotna nie daje się formować. Na jej powierzchni nie tworzą się kałuże, ponieważ woda szybko wsiąka.

Gleba lekka szybko nagrzewa się, szybko też traci wodę. Ponieważ woda spływa do głębszych warstw, wypłukując równocześnie i tak niewielkie ilości składników pokarmowych, jałowa gleba jest praktycznie nie przydatna do uprawy roślin.

Aby poprawić jej właściwości i przydatność do uprawy stosuje się różne zabiegi. W celu poprawienia struktury można dodać do niej obornik, kompost lub torf. Dodatkowo można dodać warstwę gliny. Następnie przekopać ja na głębokość ok. 20 cm. Tak ulepszona gleba stanie się bardziej wilgotna i żyźniejsza.

Gleba średnia

Piasek i glina to główne składniki gleby średniej.

Rozcierając w dłoni grudkę tej gleby wyczuwa się drobiny piasku, jednocześnie pozostawia lekko brudny ślad. Wilgotna pozwala się formować. Wyschnięta jest twarda oraz kruszy się.

Dzięki umiarkowanej przepuszczalności wody dobrze zatrzymuje wilgoć. Jest przewiewna oraz łatwo się nagrzewa, stanowi dobry podkład pod uprawy roślinne.

Gleba ciężka

Głównym składnikiem tej gleby jest glina. Ona decyduje o jej właściwościach – wilgotna daje się dowolnie formować, jednocześnie brudząc dłoń.

Po opadach na powierzchni powstają długo utrzymujące się kałuże, natomiast w czasie suszy zaskorupia się.

Niestety z powodu zbitej struktury, która powoduje małą przepuszczalność wody oraz przewiewność, gleba ta jest trudna w uprawie i wymaga dodatkowych zabiegów, głównie powodujących jej rozluźnienie.

Efekt taki można uzyskać dodając próchnicę i przekopując wierzchnią warstwę gleby. Mieszając piasek z glebą, również uzyska się rozluźnienie jej struktury.

Nawozy zielone

Strukturę gleby można poprawić stosując nawozy zielone. Na wiosnę wysiewa się rośliny motylkowe np. łubin, a jesienią przekopuje się obsianą powierzchnię. Zabieg ten zwiększy ilość próchnicy w glebie rozluźniając jej strukturę oraz dostarczy jej substancji organicznych.